دستور گرفتاری عطا محمد نور

 شب نهم قوس سال 1388، یک جلسه ی سری در کاخ ریاست جمهوری افغانستان دایر شده بود که در آن حامد کرزی رئیس جمهوری، حنیف اتمر وزیر داخله، امر الله صالح رئیس امنیت ملی، عبدالرحیم وردک وزیر دفاع و جنرال بسم الله محمدی لوی درستیز قوای مسلح افغانستان، حضور داشته اند. یک منبع که خواست هویتش افشا نشود، این مطلب را  به«.کابل تیلیگراف» گفت.
یکی از بستگان نزدیک یکی از مقامات عالی رتبه ی  افغانستان، که خواست نامش افشا نشود به کابل تیلیگراف گفت که در این جلسه حامد کرزی دستور گرفتاری مخالفین داخل نظام یا مخالفین غیر مسلح که از دولت مرکزی اطاعت نمی کنند و مشروعیت حکومت را زیر سوال می برند،را مطرح کرده است. در رأس این لیست نام عطا محمد نور والی بلخ قرار داشته است. منبع افزود امرالله صالح رئیس امنیت، با این دستور مخالفت کرده و گفته است که «چه دلیلی برای گرفتاری والی بلخ دارید؟ جرم او غیر از حمایت از داکتر عبدالله چه هست؟ اگر این جرم هست پس من، وزیر داخله، وزیر دفاع و لوی درستیز افغانستان نیز باید گرفتار شویم، چون در انتخابات بی طرف نبوده ایم». پس از این موضعگیری امرالله صالح، حنیف اتمر برآشفته شده و رئیس امنیت و وزیر داخله باهم شدیداً درگیر شده اند. جنرال بسم الله نیز در کنار امر الله صالح قرار گرفته و بحث هردو جانب کاملاً رنگ قومی به خود گرفته است.
مداخله ی وزیر دفاع باعث آرامش و پایان این جلسه شده و فردای آنشب رئیس جمهور ، حنیف اتمر و وزیر دفاع به این تصمیم می رسند که باید امرالله صالح و بسم الله محمدی نیز برکنار گردند، اما خارجی ها به ویژه سفیر امریکا در افغانستان، جنرال ایکن بیری، با این تصمیم مخالفت می کنند.
همان منبع افزود که عطا محمد نور ، پس از آگاهی از این جلسه ی سری، بر شمار محافظین خود افزوده و تعداد آنها را به 150 تن افزایش داده است.

البته تا هنوز هیچ منبع مستقل این خبر را تائید نکرده  و تلاش ما برای گرفتن دیدگاه مقامات مسئول افغانستان نیز بی نتیجه مانده است.

استاد رباني با كرزي كنار آمد

 يك منبع موثق كه امروز(22 نوامبر 2009) در يك جلسه ي با داكتر عبدالله شركت داشته، گفت كه استاد رباني با گرفتن هفت كرسي وزارت در كابينه ي جديد، با حامد كرزي كنار آمده و قراراست حمايت خود را از حكومت حامد كرزي اعلان كند. همان منبع كه خواست نامش فاش نشود افزود داكتر عبدالله دراین جلسه گفته است تا زماني كه برنامه هايش از جانب كرزي پذيرفته نشود، و ساختار نظام سياسي تغيير نكند، حاضر نخواهد بود با كرزي كار كند. عبدالله در اين جلسه گفته است: چون تصميم استاد رباني براي كنار آمدن با كرزي قطعي بود، نخواستم با او بحث كنم.

از آن زمانیکه تا حد روشن شده بودکه انتخابات افغانستان، برنده ای ندارد و قرار است انتخابات به دور دوم کشانیده شود، بگو مگوهای در مورد اینکه احتمالا استاد ربانی با حامد کرزی کنار بیاید، بر سر زبانها بود. گفته می شد گروهی از فرماندهان پیشین جمعیت اسلامی افغانستان، از جانب استاد ربانی مشغول مذاکره با کرزی بودند. بر اساس این بگو مگوها، استاد ربانی حتی پیش از اعلام نتایج انتخابات، حاضر بود با کرزی کنار بیاید. منابع نزدیک به داکتر عبدالله می گویند، اصرار استاد ربانی برای کنار آمدن با کرزی  پیش از اعلام نتایج انتخابات، از اینرو بود که  او تشویش داشت که در صورت برنده شدن کرزی، ممکن است هیچ کرسی در کابینه ی جدید افغانستان، نصیب اعضای مورد اعتماد حزب جمعیت، نشود. و از دید برهان الدین ربانی، پیش از اعلام نتایج انتخابات، بهترین فرصت برای دریافت امتیاز بوده است. اما ظاهرا دیده می شود که استاد ربانی، هنوز هم توانایی کسب امتیاز را دارد، و او فرصت را از دست نداده است. هرچند ممکن است داکتر عبدالله این فرصت را از دست داده باشد، و نتواند دیگر برنامه های خود را بالای حامد کرزی بقبولاند.

اما این پرسش ها باید پاسخ یابند:
آيا پيوستن استاد رباني به كرزي، مي تواند بحران مشروعيت حكومت را حل كند؟
آيا داكتر عبدالله مي تواند پس از اين رهبري منتقدين و اپوزيسيون را به دست داشته باشد؟ اهميت عبدالله مقطعي و ناشي از موج انتخابات است يا پايدار؟

Is Karzai losing US support?

By Nick Spicer, Al Jazeera’s correspondent in Washington, DC

Recent US official statements indicate that Hamid Karzai, the president of Afghanistan, may no longer be Washington’s point man in Kabul [EPA]

Hamid who?

That would appear to be the subtext of much official comment about Afghanistan in the US capital these days, where that country’s fraud-tainted, and poorly-reelected president, Hamid Karzai, has apparently become unmentionable.

Exhibit A: Barack Obama, the US president, gave an interview to a national television network this week, and managed to talk about Afghanistan without using the words “president,” “Karzai” or “election.”

Instead, Obama, who is intensively reviewing a proposal to increase US military presence in that country, said his administration was looking for new people in Afghanistan to talk to.

“…we are identifying not just a national government in Kabul, but provincial government actors that have legitimacy right now,” Obama told the network.

The national government is headed, of course, by Hamid Karzai. He held on to his job after his main challenger, Abdullah Abdullah, said on November 1 he was dropping out of the presidential election runoff, because he expected more of the widespread cheating which took place during the first round.

Exhibit B: Hillary Clinton, the US secretary of state, reacted to the news that Washington’s carefully-crafted script of a fraud-cleansing second round had been torn up and left in tatters, by saying that the US would work with not just the Afghan president but “local” and “regional” players in Afghanistan.

Bruce Riedel, a top Obama adviser on Afghanistan, told Al Jazeera via email:

“The administration is trying to recover from the disaster of the Afghan election. It ended up with an outcome that lacks legitimacy and credibility for Afghans, our Nato allies and the American public.”

Washington’s dilemma

In a television interview, Obama said he would work with other leaders in Afghanistan [EPA]
Such statements go a long way to explain why Karzai, who once helped channel guns and money to fight the Soviets in the 1980s, has been suddenly airbrushed out of America’s public foreign policy picture, somewhat like an out-of-favour member of the USSR’s Politburo atop Lenin’s tomb.

“It [the Obama administration] needs a strategy to engage Karzai effectively so he will now reach out and broaden the political process to bring in Abdullah and minimise the warlords,” Riedel says of the dilemma facing the White House.

“It is unclear who is going to do this, since Karzai appears to have ruled out working with most of the administration’s team.”

There is famously bad blood between Karzai on the one hand and Joe Biden, the vice-president, and Richard Holbrooke, the US special envoy to Afghanistan, on the other.

Their apparent crime, writes Ahmed Rashid, a friend of Karzai’s and veteran chronicler of Afghanistan, is to have criticised the Afghan president and government corruption in public.

So the picture that emerges is of an Afghan president preferring not to talk to the senior US representatives, and an Obama administration policy which prefers to pretend Karzai is … simply not there.

Security ‘islands’

That may not necessarily be bad news.

Leaks about Obama’s consultations on Afghanistan suggest he wants to focus the US military effort on protecting civilians (and not killing Taliban fighters) in ten urban areas.

In that scenario, the long-standing jibe of Nato commanders about Karzai – that he is only the “deputy mayor of Kabul” – could turn into a sudden advantage.

Karzai won’t be in the way if and when American generals try to build ten safe urban security “islands” across the country, presumably with the help of local politicians who retain real legitimacy – or at least more so than the president in Kabul.

But that leaves the problem of creating a viable Afghan National Army, one capable of taking up the US-led fight against the Taliban and al-Qaeda, and thereby allowing American troops to exit, heads held high.

No collection of regional power-players can help the US achieve the goal of mentoring and empowering a sizable, credible national army.

That challenge requires talking to Hamid – Hamid Karzai – the Afghan president … remember?

کرزی، برنده ی بدون انتخابات

نویسنده: سمیع مهدی

 

امروز 3 نوامبر، حامد کرزی در حالیکه از جانب معاونینش -مارشال قسیم فهیم و کریم خلیلی- همراهی میشد، در یک نشست خبری در ارگ ریاست جمهوری افغانستان، ظاهر شد. حامد کرزی، اعلام کرد که فیصله ی کمیسیون مستقل ا نتخابات را می پذیرد و به آن احترام می گذارد. او مبارزه با فساد اداری، تلاش برای ایجاد صلح، تقویت مناسبات منطقه ایی افغانستان، و تقویت روابط استراتژیک افغانستان با ایالات متحده ی امریکا، و مشارکت ملی را اولویت های کاری حکومت جدیدش خواند.
حامد کرزی، در برابر این پرسش که او از جانب کمیسیونی برنده اعلام شده است، که رقیب انتخاباتی اش، این کمیسیون را وابسته و غیر مستقل می خواند، آیا حاضر است مخالفین انتخاباتی اش را برای مشروعیت و اعتبار بخشیدن به حکومت جدید، در کنار خود در حکومت حفظ کند، گف: من از اول احساس برنده بودن می کردم، و تصمیم کمیسیون مستقل انتخابات برای برگزاری دور دوم را بخاطر مصالح ملی افغانستان پذیرفتم، و حالا که داکتر عبدالله پرهیز یا امتناع کرده است، و کمیسیون مستقل ا نتخابات، مرا به عنوان برنده اعلام کرده، باید به این تصمیم، احترام بگذاریم و آن را بپذیریم.
انتخابات افغانستان، با توجه به تقلب های گسترده ی که صورت گرفت، بد نام شد؛ و در حقیقت مشروعیت خود را از دست داد. برای مشروعیت و اعتبار بخشیدن به این پروسه باید دور دوم انتخابات، تحت نظر نهادهای مستقل و شفاف داخلی و بین المللی، برگزار می شد، تا باور مردم از دموکراسی و نهادهای مردم سالارانه، سلب نمی گردید.
داکتر عبدالله، به این نتیجه رسیده بود که در شرایط موجود هرگز نمی تواند به ریاست جمهوری دست یابد، بنابرآن شرایط سنگین گذاشت که اگر پذیرفته می شد، ضعف حامد کرزی را نشان می داد و باعث تضعیف روحیه ی هواداران کرزی می گردید. اما زمانیکه پیشنهادات داکتر عبدالله پذیرفته نشد، و جامعه ی جهانی به ویژه امریکا، هیچ نوع تلاش برای عملی شدن شرایط عبدالله انجام نداد و حتی هیلاری کلنتون وزیر خارجه ی ایالات متحده ی امریکا، پیش از پرهیز داکتر عبدالله، گفته بود که امتناع عبدالله، تاثیری منفی روی مشروعیت انتخابات و حکومت آینده نخواهد داشت. با توجه به این جوُ بین المللی، عبدالله درک کرده بود که پیروزی او یا حد اقل شکست کرزی نا ممکن است. ازینرو بهترین انتخاب که او در برابر خود داشت این بود که کاری کند که اگر خودش برنده نمی شود، کرزی هم پیروز مشروع نباشد. حال حامد کرزی، با بدست آوردن حدود 49 درصد آرا در دور اول انتخابات، برنده ی مشروع انتخابات نیست، چون انتخاباتی برگزار نشده است، که او برنده یا بازنده اش باشد. از واکنش قدرتهای بزرگ فهمیده می شود که آنها نگران نا مقبولیت حکومت جدید در میان مردم افغانستان هستند، چون نه مبنای قانونی مشروعیت را دارد و نه هم مبنای مردمی ویا پذیرش عام را. به همین دلیل است که فوراً واکنش نشان دادند و پیروزی حامد کرزی را تبریک گفتند، تا بالای افکار عامه ی افغانستان تاثیر بگذارد و به یک شکلی جایگاه خالی مشروعیت قانونی و مقبولیت مردمی را پر کنند. پس ما امروز یک رئیس جمهور غیر انتخابی یا یک برنده ی بدون انتخابات داریم.

خبرنگار آلوده و محیط زیست

نویسنده: س.مهدی

اخیراً مقامات دولت افغانستان اعلام کرده اند که در هر شبانه روز، هشت نفر بر اثر بیماری های ناشی از آلودگی هوا، در شهر کابل جان خود را از دست می دهند. آلودگی هوا ، در کابل 55 مایکروگرام در فی متر مکعب است، در حالیکه اندازه ی مجاز آن 15 مایکرو گرام در فی متر مکعب می باشد. یکی از مهمترین عوامل آلوده کننده ی هوا مواد نفتی و تیل است.

افغانستان سالانه به 2.5 میلیون لیتر تیل نیاز دارد که 10 در صد آنرا ریاست مواد نفتی وزارت تجارت افغانستان و 90 درصد آنرا سکتور خصوصی وارد می سازد. عمده ترین مارکیت خریداری مواد نفتی برای افغانستان کشورهای آسیای میانه و روسیه است.

گرچه بازار سیاست در این شب و روز داغ است و مباحث انتخاباتی و جابجایی ها در مواقف و موضعگیری های سیاستمداران، هوش و ذهن مردم بویژه خبرنگاران را به خود جلب کرده است، اما آمار تکان دهنده ی تلفات و افزایش بیماری های طرق تنفسی ناشی از آلودگی محیط زیست، انگیزه ی اصلی برای من در سفر به بندر حیرتان و شهر مزار شریف گردید.

بندر حیرتان مهمترین بندر تجارتی افغانستان برای واردات مواد نفتی و گاز است. از طریق این بندر، روزانه حدود 150 واگون تیل که ظرفیت هر واگون بصورت میانگین 50 تا 60 تن تیل می باشد، وارد افغانستان می گردد.

در طول راه (کابل – مزارشریف) شمار زیاد رانندگان موترهای باربری و تانکر های تیل، و تیل فروشان کنار جاده، معلومات مهمی در اختیار من گذاشتند. در واقع باید اقرار کنم که مهمترین پرسش های این برنامه ی تحقیقی (گزارش شش و نیم) را آنها ایجاد کردند .

در حیرتان چه می گذرد ؟

شهرک بندری حیرتان، هوای گرم و صحرایی داشت. بادهای تند که ریگ های گرم را به صورت انسان می پاشد، تحمل گرمی را سخت تر می ساخت. با وجود که شهرک بندری حیرتان، یکی از مهمترین گلوگاههای اقتصادی افغانستان است، عمارت ها و تاسیسات دولتی این شهرک سراغی از بازسازی و هجوم سرمایه را نگرفته اند.

در حدود پانزده یا بیست دقیقه ی اول که به یکی از ساختمانهای دو منزله ی ریاست مواد نفتی بندر حیرتان وارد شدیم، تقریباً در دهلیزهای فرسوده و بی نور آن، سرگردان بودیم. چون وقت نان چاشت بود. در این شهرک احساس جالب به من دست داده بود، فکر می کردم خاطرات سالها قبل برای من زنده شده اند، گویا بوی اتحاد جماهیر شوروی را می شنیدم.

ادعا می شود که وجود عناصر سلفر و سرب، مهمترین عوامل آلوده کننده ی تیل هستند. وزارت صحت عامه ی افغانستان، ادعا می کند که وجود مرکبات سرب در تیل(که باعث بلند رفتن عدد اوکتان در تیل گردیده و ثقلت آن را بالا می برد) انواع امراض مهلک و کشنده را بوجود می آورد مانند سرطانها، سوراخ در قلب کودکان و عقامت زنان و مردان.

سلفر بالاتر از 0.5 در تیل، یکی دیگر از فکتورهای آلوده ساز محیط زیست است. جالب است که برخی از شرکت های تجارتی، در زمستان سال گذشته، هزارها تن تیل با سلفر بالاتر از 2 وارد افغانستان ساخته اند. گرچه در هوای سرد زمستان مطابق مصوبه ی شورای وزیران، تورید تیل با سلفر 0.9 جواز دارد، اما این شرکت ها مقدار بسیار زیاد تیل با سلفر بالا وارد افغانستان ساخته اند، و حالا که هوا گرم شده است، در بازارها و ذخیره گاههای آنها وجود دارد و با قیمت بلند به فروش می رسانند. که در آلودگی هوا نقش بسیار منفی بازی می کند.

چند نفر راننده ی موترهای واگون تیل، در شهرک حیرتان ضمن شکایت فراوان که از مسئولین گمرک حیرتان داشتند، گفتند مقدار بسیار زیاد تیل خاک وارد افغانستان می گردد، که افغانستان به این مقدار تیل خاک نیاز ندارد چون مورد استفاده اش وجود ندارد. آنها به من گفتند، تیل خاک را در سرای های شهرها، با تیل دیزل مخلوط می سازند و به نام تیل دیزل با کیفیت به فروش می رسانند.

تیل که در بازار به نام سوپر یا پطرول 96 به فروش می رسد، نیز مخلوطی از همین تیل خاک و تیل پطرول 80 می باشد. مسئولین بندر حیرتان گفتند که ماههاست که تیل سوپر وارد افغانستان نمی گردد، رئیس مواد نفتی زون شمال نیز به این مساله را تائید کرد، اما در بازارهای افغانستان، به حد وافر تیلی به نام سوپر وجود دارد و به فروش می رسد.

یک اعتراف

گفته می توانم که من در این سفر نتوانستم اسناد و مدارک کافی برای شناسایی آن ادارات دولتی که با تجار همدست هستند و به تیل بی کیفیت اجازه ی ورود می دهند، به دست آورم، چون بسیار به وضاحت می دیدم که منابع اطلاعات و معلومات، کور می گردند. در حقیقت یکنوع همدستی عجیب و پیچیده ای میان تجار و مسئولین دولتی به چشم می رسید.

در دفتر رئیس مواد نفتی بندر حیرتان، یک مهندس گاز و نفت کنایه گونه به من گفت که برادر وقت خود را ضایع نکن، هرکسی که در پی این گپ ها است، هدف خود را دنبال می کند و به فکر به چنگ آوردن چیزهای هست. او گفت می خواهد برخی از مسائل را با من در میان بگذارد و اسراری را افشا کند، اما یکبار از جایش بلند شد و از دفتر بیرون رفت. چند دقیقه بعد با سرپرست ریاست مواد نفتی برگشت و به من گفت که حالا حاضر به مصاحبه نیست و یک وقت دیگر این کار را خواهد کرد.

اولین رشوه

سخنان مهندس، برای من جالب بود، اما دقیقاً نمی دانستم معنایش چیست. وقتی که آن مهندس حاضر به مصاحبه نشد، من با کارمندان ریاست مواد نفتی خدا حافظی کردم و به سوی موترمان رفتم. سرپرست ریاست مواد نفتی، با اشاره ی سر به سکرتر رئیس موادنفتی چیزی گفت، و سکرتر به سوی من آمد. دیدم که می خواهد چیزی را به من بدهد، او چند پاکت سفید خط را به من پیش کرد، گفتم: چیست؟ گفت خرج راه شما.

گفتم: برای چه؟

گفت: شما مهمان ما هستید.

گفتم: تشکر، من مهمان نوازی و همکاری شما را به حد کافی احساس کردم و از آن سپاسگزار هستم، اما هیچ نیازی به این پاکت ها نیست و من نیامده ام که خرج راه را از شما بگیرم.

سرپرست ریاست مواد نفتی، خود پا پیش گذاشت، و به من گفت که لطفاً انکار نکنید. او پی هم پافشاری می کرد.

من عصبی شده بودم، و به او گفتم که اگر یکبار دیگر پافشاری کنید، من این مساله را توهین به خود می دانم.

او به سکرتر اشاره کرد و گفت: به موترشان تیل حواله کن.

من گفتم: موتر ما نیاز به این تیل ندارد، چون از جانب دفتر بودجه ی کافی برای تیل در اختیار دارد.

آن شب به شهر مزار شریف برگشتم، و تا دیر وقت با محمد رضا نوری (همکارم در بخش تحقیق برنامه های سیاسی) در مورد این حرکت ریاست مواد نفتی باهم بحث کردیم. ما تعجب کرده بودیم که چگونه یک کارمند دولت جرأت می کند به یک خبرنگار پیشنهاد رشوه کند.

تکرار یک حادثه

فردای آن شب، با رئیس مواد نفتی زون شمال گفتگو داشتم. در پایان گفتگو، او به من پیشنهاد کرد که باهم به اطراف حویلی ریاست مواد نفتی دور بزنیم. ریاست مواد نفتی زون شمال یک احاطه ی بزرگ را در اختیار دارد، اما فقط یک ساختمان دو منزله ی قدیمی در آن وجود دارد، با یک ذخیره ی تیل.

رئیس مواد نفتی، به من می گفت که این ریاست بسیار در حالت بد و رقت بار بود، و آنها فقط دو عراده موتر فرسوده برای کارمندان خود در اختیار دارند. او به ساختمان ریاست که تازه رنگ شده بود اشاره کرد و به من گفت که همه ی مصارف را از پول شخصی ام کرده ام. او از من خواهش می کرد که این مسائل را در گزارش خود انعکاس دهم.

در آخر وقت خواستم با او خداحافظی کنم، و یک حادثه تکرار شد: معاون ریاست مواد نفتی زون شمال، با چند پاکت خط سفید رنگ، به سوی من آمد.

شاید عصبی شده بودم، و به رئیس مواد نفتی گفتم که این کار شما چی معنی دارد؟ حادثه ی که در حیرتان پیش آمده بود را نیز به او گفتم، و به او گفتم که متاسفانه این حرکت شما و مساله ی که در حیرتان پیش آمد، این ذهنیت را بوجود می آورد که برعکس ظاهر صمیمی و بی آلایش تان، گویا در پشت پرده مسائلی جریان دارد که از من می خواهید با قبول این تحایف از آنها چشم پوشی کنم.

گفت: مردم شمال مهمان نواز هستند و نمی گذارند مهمان از خانه شان دست خالی برود.

گفتم: من از مهمان نوازی شما سپاسگزار هستم، ولی پول دادن به یک خبرنگار هیچ رابطه ی با مهمان نوازی مردم شمال ندارد. و این حرکت شما باعث می گردد که خبرنگاران هم مانند بیشترین نهادهای ناظر و مسئول مبارزه با فساد، آلوده شوند. از او خواهش کردم که لطفاً این کار را با هیچ خبرنگاری تکرار نکند، چون خدای ناخواسته باعث آلودگی آنها می گردد.

در موتر هنگام برگشت به کابل، با همکارانم در مورد این مساله بحث کردیم. همه ی مان دنبال پاسخ این سوال بودیم که مسئولین دولتی چرا و چگونه جرأت می کنند به یک خبرنگار پیشنهاد رشوه دهند. آیا منظور صادقانه ی آنها مهمان نوازیی بی آلایش است؟ آیا در برخورد با هر فرد از مراجعین که از راه دور آمده باشد، همین اصول مهمان نوازی را رعایت می کنند؟ یا خبرنگاران مورد تفقد ویژه قرار دارند؟

رضا، از گفتگوی که با سید جلال کریم(نامزد ریاست جمهوری افغانستان) انجام داده بود قصه کرد. او گفت که پس از ختم گفتگو، یکی از دستیاران آقای سید جلال کریم، تلاش کرده بود 500 دالر امریکایی را به عنوان تحفه!؟ به او بدهد. که البته با برخورد شدید رضا مواجه شده بود.

اما نباید بی انصافی کرد و یکجانبه همه ی گناه را بالای یک طرف انداخت. در میان خبرنگاران، شخصیت های وجود دارد که با کمال تاسف، بدون چون و چرا و با شادمانی اینگونه تحایف و مهمان نوازی ها را می پذیرند. واقعاً اگر هیچ خبرنگاری اینگونه تحایف را نمی پذیرفت، آیا مقامات و مسئولین با اینهمه بی حیایی جرئت رشوه دادن می کردند؟

نباید مسئولین دولتی و صاحبان جاه و منصب را یگانه گناهکار قضیه معرفی کرد، شاید آنها گاهی با درخواست ها و تمناهای از جانب خبرنگاران مواجه شده باشند؛ به یاد می آورم که یک خبرنگار ما در ولایت بغلان در برابر پنهان کردن قضیه ی تجاوز جنسی بالای یک پسرک خوردسال، 2500 افغانی گرفته بود. پس خبرنگار آلوده محیط زیست را آلوده می سازد.

در نهایت می خواهم بگویم که قبلاً فکر می کردم در بروز و رشد امراض مهلک و کشنده ی ناشی از استفاده از مواد نفتی و تیل بی کیفیت، و آلودگی محیط زیست و فساد روزافزون در دستگاههای دولتی، تنها مقامات فاسد دولتی و تجار بدون احساس مسئولیت انسانی، مقصر هستند، اما پس از سفر به حیرتان پی بردم که خبرنگاران آلوده نیز محیط زیست را آلوده می سازد.

360° shift in Afghanistan

Hold up, Boy!
On a warm summer day I was strolling down a Kabul street with my brother back in 2000 when I heard a voice from behind. ‘hold up boy’. I glanced behind and saw a Taliban religious police with a whip in his hand; fixed his violent eyes on us. My hearth hammered rigorously inside and had some other feeling that I am going to pass on telling. The religious police stepped closer and without moving his lips descended a few sturdy flogs on me and my brother; pedestrians were staring but briskly passingby. Taliban told us with contempt, you have grown hair to attract women. We were taken to a car with hips of Arabic scripts on corners and doors and then they cut our hair untidy, then we were put inside the car. In a few hours a large number of boys and men were gathered for crimes of trimmed beard, long hair, no hat; and joined to us. We were off on our way to the prison. The religious police had their prison opposite what was once known as Kabul zoo. Criminals such as me and my brother were imprisoned there for a few days.
In down town Kabul exist a pedestrian underground; I was very young when I came across an interesting but usual scene. Two religious police were standing at the underground entrance; picking men from among other pedestrians and taking them to a corner. I was wondering what sort of questioning the religious police were doing by picking a few and body searching them hidden from the public eye. I couldn’t give myself a satisfactory answer and went to ask a man who was investigated.
What happened there? The man had a bitter grin on his face and eyes full of combination of hatred and humiliation, he said: They put a string inside my trousers to see if I had shaved my pubic hair. The ministry of fighting vice and promoting virtue supposed in Islam the sunna commands the removal of pubic hair. This apparently is good for hygiene which in turn is promoted in Islam.
In Kabul city I seldom came across such scenes. I once witness the beating of a woman by Taliban. She was beaten to the extent that she passed out , laying on the street in shock and unconscious. As such was daily life under Taliban regime but we, as Kabul citizens, were spared by Taliban. News of their slaughters in the central region were coming through BBC. Then came along 9/11, although a tragedy in it’s nature resulting in loss of life of thousands of innocent people but it was virtue for Afghans, a month after US strikes Taliban regime was removed from power. I and millions of my other compatriots were talking about democracy. A governance system promised by the Americans. We didn’t have the faintest idea of what it could be; some were saying it is the equality of women and men’s rights, others were saying democracy is election based on peoples votes, yet others were saying democracy is reconstruction, work and welfare, yet another was saying democracy is freedom of speech and thought. I was starting to learn that democracy could be freedom of thought; after a year or two I start to work for a local private radio station which had just started broadcasting. From 2003 to 2006 were best years for exercising free speech, gradually I became a famous face of Afghan media.
06:30 Report
In 2004 I started a programme in Tolo TV, one of the most viewed television stations in Afghanistan, this is the programme which later played a big role in the socio political environment of Afghanistan. I was then only 22 years old, I was recognized for conducting serious interviews with high ranking government officials. In an interview with president Karzai that lasted for over an hour I remember at the end I saw his tears. I swiftly got to interview many key regional and international leaders too. the program was analysing important matters such as administrative corruption, economic mafia and drug trafficking. 6:30 was the first television program in Afghanistan with investigative journalism at its hearth. The programme was discussing regional squabbles and tensions.
Gradually after 2006 the program was facing limitation and finally in 2008 it was shut down. With it went down the drain all the hopes and ideas that the newly established democracy had created in my head. I have come to realize that all the efforts I undertook under the label of free expression were not the fruit of Bush present of democracy but all the squabbles in the act of free expression were the outcome of plain bravery and dynamism of change rumours in Afghanistan; nothing more than that. George Bush in his last speech as US president said ‘Afghanistan has undergone a change from being a country where Taliban and Alqaida would stone women to death in public to a democratic country which fights against terrorism.’ The picture of Afghanistan that Mr. Bush gives is true to some extent, but ground realities have been superficially analyzed. Perhaps I am not being whipped for short beard or long hair but my country is very far from reaching a true security; which is the real achievement of US and other foreign forces presence in Afghanistan.
The US in the fight against terrorism eradicated Taliban but it seems to me that this war has made Taliban sort of more determined and stronger; it has also strengthen this groups ties with similar hardline factions. Taliban instead of stoning women or prosecuting men in public are beheading a large number of men, women and children on the roadsides in their areas of control for allegation of espionage or even working for foreigners; the roads where Afghans hoped to be safe as a consequence of war on terror. Very early I realized after Taliban collapse in 2001 that two years after Afghanistan was entering into a new phase, Taliban were reinforcing rapidly and after 2003 ,every day, the war has raged wilder. Now that Taliban has reached Kabul gates I can hear their voices from behind me, just like when they shouted from behind me on hot summer day with my brother in 2000 on Kabul street ‘Hold up! Boy’

by: Massood Qiam

Interests and Allegiances in the Insurgency

Worsening attacks against Afghan government officials, coalition forces, humanitarian-aid workers, and the civilian population do not simply reflect a regrouping of existing Taliban forces. The insurgency has significantly broadened because of public reaction in Afghanistan to the Karzai government and its NATO-led coalition backing. Opposition to Karzai is growing along tribal dividing lines with the elevation of Karzai’s Durrani sect resulting in rebellion by rival Ghalzai tribesman. Moreover, continuing civilian casualties from coalition combat operations are stoking Afghan anger and lending support to those blaming instability and injustice on foreign forces. The future is perilous as the Taliban also remains a force with a new crop of commanders who are more extremist and bent on violence to achieve their goals. While the government and NATO-led coalition have substantial organized military and law enforcement resources at their disposal, the insurgency has nonetheless intensified.
A key to understanding why and how the Taliban are making a comeback is evident in the tribal structure of Afghanistan and Pakistan. Most Afghans are Pashtun speakers; the major tribal subgroups are Ghalzai and Durrani. While the Ghalzais are the larger group in Afghanistan, the Durrani tribe has held power for most of the past 250 years. The Ghalzai tribe enjoyed political dominance and rule only during the brief period from 1978 until the U.S.-led invasion in 2001. Hamid Karzai and family are part of the Popalzai subgroup within the Durrani tribe. Thus, with the installation of the Karzai government, the Durrani were returned to power.
However, the Karazi government, while firmly in control in Kabul, struggled less successfully for nationwide authority. As the Karzai government attempted to solidify control, it shifted power to the Durranis including many relatives of Karzai, and weakened the position of the Ghalzai sect. This consolidation of national power extended the government́̒s influence in the South, Southwest, and East of Afghanistan during the early years of the new administration. However, longer term, it has also turned disenfranchised tribal groups away from the government and toward the insurgency. Looking at a tribal map of the turbulent areas of Afghanistan since 2003 confirms that the Ghalzai have fought a rebellion against the new Popalzai/Durrani government.
This is significant because the Ghalzais are the majority in Afghanistan, and number in the millions in Pakistan as well. The Ghalzais represent a far wider constituency than the Taliban or Al Qaeda circles of influence. The Ghalzai populations participation in the insurgency and collaboration with the Taliban has been fuelled by government and coalition policy and action. For example, sending elders of the Ghalzai tribe to Guantanamo prison camp was viewed as suppressing the Ghalzai tribe in the name of fighting terrorism. Additionally, the assassination of Taliban leaders (often Ghalzai tribal elders) by coalition forces has also had some unintended consequences. Followers in the larger Ghalzai community have been angered, and the inexperienced replacement commanders are extremists who do not shy away from any kind of violence to support their cause. They are also far less likely to tolerate cooperation between local Afghans and government or coalition forces.
Another disturbing occurrence, the killing of innocent civilians in the course of coalition raids or aerial bombings, shocks local populations. The Karzai government has raised protests against the civilian deaths in the course of attacks on Taliban and Al Qaeda operatives, but has not stopped coalition forces from taking military actions that place civilians at risk. Widely publicised tragic deaths give stimulus to Taliban recruiting and Al Qaeda fundraising. Blame is cast on the Karzai government and coalition forces.
Dominance of the Durrani tribe within positions of power in Afghanistan has also met with claims of corruption and abuse. Provincial governors who are Durrani have allegedly suppressed local police and judges. The 35 billion dollar (US) narcotics trade has change hands from Ghalzais to Durranis. The big merchants of opium that were Ghalzai are spending their lives in U.S. prisons. Only a scant amount the opium traffic benefits tribes that support the Taliban, yet the Afghan government is not as determined to eradicate poppy production now that it is a source of income for their tribal branch, and a common interest in opium commerce has brought the Taliban and criminal elements of the government together.
All of these concerns have been fundamental to the Taliban’s appeal. These issues have resulted in significant support for the Taliban from non-Durrani members of the Afghan population. Mr. Karzai̒s situation has become so bad that he has invited Taliban, including Mullah Mohammed Omar, to the negotiating table, but has been rejected. The next presidential election does not bode well for Karzai or for the Popalzai/Durrani tribe. The other tribal groups within Afghanistan are talking about toppling Karzai and sending the Durrani into exile. Thus, Karzai is under great pressure to do anything required in order to win the election and stay in power.
From the Taliban perspective, uniting Afghans of various tribes and regions in a mission to achieve a strict Islamic state is familiar territory. Emerging in Kandahar in 1994, the Taliban originally grew out of a crisis of broken political structure and civil war after the collapse of the Soviet-installed communist regime. The group was composed of a young generation of Jihadis who believed that their leaders had become corrupt. The Taliban offered a return to a strict Muslim society and an end to warring factions, government corruption and lawlessness. While various Mujahedin warlords had proclaimed Jihad and liberation during the civil wars, thousands of civilians died in mass killings and oppression.
In the capital, Kabul, alone, an estimated 60,000 people lost their lives during this period. Since the Afghan people were weary of the crimes committed by the Jihad leaders and their followers, the Taliban quickly won public support. In fact, the Taliban were received as saviours. Anecdotes spread about their purity and sacredness. It was said that angels from heaven assisted the Taliban in their fight against the strayed Jihadi groups.
Mass killings, lootings and other oppression at the hands of the Mujahedin ended under Taliban rule. Islamic laws were strictly applied and the public sent their sons to join Taliban forces against its enemies. Security and peace were tightly maintained in regions under Taliban control. The Taliban was successful at uniting different tribal groups behind their leadership and went on to conquer 95% of Afghan territory. Remarkably, this was only a decade ago.
The Taliban changed with the arrival of Osama Bin Laden in 1998. Bin Laden was knowledgeable about the Islamic groups in Afghanistan from his participation in the Afghan wars against Russian occupation during the 1970s. While Bin Laden ostensibly hid in Afghanistan after the 1998 Al Qaeda terrorist attacks on U.S. embassies in Kenya and Tanzania, his presence transformed the nature of the Taliban. The Taliban became a strong ally of Al Qaeda and took on more of an international political approach. From 1998 until 2001 the Islamic fundamentalism of the Taliban was blended with the extremism of the international terrorists and the income sources of the group multiplied. In fact, the group became, willy-nilly, part of the Al Qaeda’s strategic framework against the West.
Entertaining the idea of forming a multinational Islamic army, Al Qaeda saw the Taliban and the Afghan situation as the realization of their ideas. Training camps flourished. As Al Qaeda expressed support for the Muslims in Chechnya, Palestine and Kashmir and railed against foreign troops in the Middle East, the Taliban proclaimed the rights of Muslims worldwide. The number of non-Afghans from international terrorist groups increased among the Afghan fighters seeking to conquer the last 5% of Northern Afghanistan. Afghanistan became a hub of terrorist groups from Chechnya, Central Asia, Pakistan and the Middle East. Ultimately, Afghan training camps took recruits from throughout the Middle East and beyond and provided insurgency training.
After the September 11 attacks on New York and Washington D.C., the attention of the world was focused on the international ramifications of the extremist operations in Afghanistan. The United States invaded Afghanistan before the end of 2001, and the Taliban government quickly collapsed. Taliban and Al Qaeda leaders fled to the mountainous border between Afghanistan and Pakistan. The U.S.-led coalition was close on their trail. Had the U.S. continued an all-out pursuit, it might have captured or killed both Taliban and Al Qaeda officials making a serious challenge to their ability to recover. However, the Taliban and Al Qaeda leaders might have disappeared successfully into sympathetic local communities regardless of the efforts to find them.
In the beginning, Pakistan was the sole regional power supporting the Taliban and was crucial to its financing. Pakistan sought to create a week traditional system in Afghanistan to reinforce Pakistan’s strategic position against rival India. Pakistan also had an interest in plans for an oil pipeline through Afghanistan from Turkmenistan. Support came from the Pakistan Army, the ISI (Pakistani intelligence service), and Pakistan’s terrorist circles. Once the Taliban were able to obtain funds through a variety of sources such as Al Qaeda, they became more independent from Pakistani influence. However, the tribal and strategic connections remained.
A central tenant of the Bush administration’s war on terror included demanding that Pakistan and other nations that habored or supported terrorists join the fight. The U.S. committed substantial foreign aid to the government of Pakistan and officially, at least, Pakistan is a partner in the war on terrorism. Undoubtedly, Pakistan has increased actions taken against Taliban and extremists. Unofficially, there is still reportedly support at the level of the intelligence service and generally throughout the border villages inhabited by or traversed by nomadic Ghalzais. Locals are not aligned with Karzai’s Durrani tribe. Instead, as in Afghanistan, tribal loyalties sometimes lean towards the Taliban.
The Karzai government has repeatedly accused Pakistan of supporting attacks inside Afghanistan. The border is porous and funding and supply through Pakistan and international channels can easily be connected with the Taliban fighters. The main hub of the Taliban is now the Pakistani border areas. If the government and NATO want to destroy the main operations of the Taliban, they will have to start there and go beyond borders. Is it not a world war against the terrorists?

by: Massood Qiam
Editorial assistance by: Marc Seltzer

افغانستان، میدان رقابت هند و پاکستان

نویسنده: سمیع مهدی 

پرویز مشرف رئیس جمهور پیشین پاکستان،  گفته است: رییس جمهور، دولت و سازمانهای استخابارتی افغانستان، تحت نفوذ سازمان استخارتی هند قرار دارند، و او در این رابطه اسناد و مدارک در اختیار دارد.

بر بنیاد گزارش سایت انترنتی «دیکان هرالد»، رئیس جمهور پیشین پاکستان، روز یکشنبه هنگامی که در میان خبرنگاران سخن می گفت، ادعا کرد دولت و سازمانهای استخباراتی افغانستان، تحت نفوذ سازمان استخباراتی هند هستند، و این دولت همیشه برضد پاکستان حرف می زند.

مشرف همچنان ادعا کرده است، مدارک که او در دست دارد، نشان می دهد که سازمان استخباراتی افغانستان با سازمان استخباراتی هند، همکاری دارد، و او این اسناد را برای همه رده های دولتی پاکستان نشان داده است. در همین حال پرویز مشرف، حضور ملا محمد عمر در پاکستان و ادعای  ارتباط  آی اس آی با دهشت افگنان را، رد کرده است.

در کمتر از دوسال گذشته، سفارت کشور هند در کابل، دوبار مورد حمله ی انتحاری قرار گرفته، و دولت هند، سازمان استخباراتی پاکستان را مسئول این حملات دانسته است، اتهامی که از جانب دولت پاکستان، رد شده است.

جنرال پرویز مشرف، در پی یک کودتایی نظامی در سال 1999 به قدرت رسید، و  پس از بیشتر از هشت سال حکومت نظامی بر پاکستان، در سال 2007 وادار به کناره گیری از قدرت شد.

Karzai Is Vague on Confronting Corruption in Afghanistan

The New York Times:

By ALISSA J. RUBIN and HELENE COOPER
KABUL, Afghanistan — President Hamid Karzai, in his first speech since he was declared the winner of the much-disputed presidential election, said Tuesday that he wanted to tackle corruption but made no specific commitments to reorganize his administration.
“Afghanistan has been tarnished by administrative corruption and I will launch a campaign to clean the government of corruption,” he said.
Asked if that might involve changing key ministers and officials, he said, “These problems cannot be solved by changing high-ranking officials. We’ll review the laws and see what problems are in the law and we will draft some new laws.”
He added that he would try to strengthen an anti-corruption commission that was set up last year.
Although he said repeatedly that his government would seek to unify the country and that he wanted to work with all Afghans, he did not offer his former rival, Abdullah Abdullah, a place in the government and pointedly avoided answering questions about what role he might have.
His comments at a morning press conference followed an admonition from President Obama on Monday that he must take on what American officials have said he avoided during his first term: the rampant corruption and drug trade that have fueled the resurgence of the Taliban.
After Mr. Karzai was officially declared the winner, Mr. Obama placed a congratulatory call in which he asked for a “new chapter” in the legitimacy of the Afghan government.
What he is seeking, Mr. Obama told reporters afterward, is “a sense on the part of President Karzai that, after some difficult years in which there has been some drift, that in fact he’s going to move boldly and forcefully forward and take advantage of the international community’s interest in his country to initiate reforms internally. That has to be one of our highest priorities.”
The administration wants Mr. Karzai and the Afghan government to put into place an anticorruption commission to establish strict accountability for government officials at the national and provincial levels, senior administration officials said Monday.
In addition, some American officials and their European counterparts would like at least a few arrests of what one administration official called “the more blatantly corrupt” people in the Afghan government.
Administration officials declined to provide the names of people they wanted to see arrested and acknowledged that such arrests were a long shot. The international community’s wish list of potential defendants includes Mr. Karzai’s brother, Ahmed Wali Karzai, a suspected player in the country’s booming illegal opium trade; Gen. Abdul Rashid Dostum, who is accused of involvement in the killings of thousands of Taliban prisoners of war early in the Afghan conflict; and one of Mr. Karzai’s running mates, Marshal Muhammad Qasim Fahim, a former defense minister who is also suspected of drug trafficking.
“A couple of high-profile heads on a platter would be nice,” said one European diplomat involved in Afghanistan. The diplomat, like other officials, spoke on the condition of anonymity because of the delicacy of the matter.
Obama administration officials have been pressing Mr. Karzai to take action against General Dostum and Mr. Fahim for several months. This summer, Mr. Obama even called for an investigation of General Dostum. Mr. Karzai instead allowed the general to return from exile and reinstated him to his government position, while the general endorsed Mr. Karzai and campaigned for him.
The corruption problem has surfaced repeatedly as Mr. Obama has been holding meetings to review his Afghanistan strategy, administration officials said.
“The issue of the government’s competence and legitimacy, and how that fits into our ability to succeed in Afghanistan, has been thoroughly discussed in these meetings,” a senior administration official said. “Because we’re putting American and coalition troops on the line in part to make sure the government stands and has a chance to succeed, there has to be an effort on their part to improve their effectiveness and address corruption.”
Administration officials said that the biggest leverage they had with Mr. Karzai was the number of American troops in Afghanistan, a number that could change as Mr. Obama saw fit.
White House officials said Monday that the resolution of the election would not affect the timing of their review of military strategy.
The White House press secretary, Robert Gibbs, said that the president’s announcement was still weeks away. Mr. Obama is expected to hold at least one more meeting with the Joint Chiefs of Staff and another with his national security advisers.
On Monday Mr. Obama appeared to acknowledge the tough road ahead. Mr. Karzai, Mr. Obama said, “assured me that he understood the importance of this moment.”
“But as I indicated to him,” the president said, “the proof is not going to be in words; it’s going to be in deeds. And we are looking forward to consulting closely with his government in the weeks and months to come, to assure that the Afghan people are actually seeing progress on the ground.”
American and European officials appear to have abandoned any hope that Mr. Karzai’s rival, Mr. Abdullah, might join in a coalition government.
Mr. Abdullah withdrew Sunday from a runoff that had been scheduled for next Saturday to resolve the uproar over a fraud-plagued first round of voting in August. On Monday, Afghanistan’s Independent Election Commission announced there was no need for a runoff now that Mr. Karzai’s only competitor had withdrawn.
In Afghanistan, there had been little popular support for a unity government in which Mr. Abdullah would have a major role. For many Afghans a coalition government brings to mind the chaotic 1990s, when armed strongmen competed for turf in bloody battles that killed many Afghan civilians and destroyed large sections of Kabul.
Afghan political analysts as well as some citizens interviewed in Kabul said the election had undermined Afghans’ faith in democracy and strengthened the leverage of international players.
“This massive fraud has detracted from his authority and prestige,” Hamidullah Tarzi, an Afghan political analyst who served as a minister in two previous governments, said of Mr. Karzai. “Now the policy is not in the hands of Afghanistan. It is in the hands of the West.”
The pace of Mr. Obama’s review of Afghanistan policy drew sharp criticism on Monday from several Republican leaders in Congress. Additional delays, they said, could endanger troops and erode efforts to battle Al Qaeda and the Taliban in Afghanistan.
“Now that it is clear that President Karzai will remain in office, the White House has no further pretext for delaying the decision on giving General McChrystal the resources he needs to achieve our goals in Afghanistan,” said Representative John A. Boehner of Ohio, the House Republican leader, referring to Gen. Stanley A. McChrystal, the American military commander in Afghanistan. “There are no more excuses.”
Frederick W. Kagan, a military expert at the American Enterprise Institute who has advised General McChrystal, said that a decision in mid- or late November to add to American forces meant that most of those troops would not be in Afghanistan until April or May, past the beginning of what is traditionally considered the spring fighting season in the country.
Alissa J. Rubin reported from Kabul, Afghanistan, and Helene Cooper from Washington. Jeff Zeleny and Elisabeth Bumiller contributed reporting from Washington.

صد سال مبارزه برای حق انتخاب

نوشته ی: سمیع مهدی
انتخابات یا حق تعیین سرنوشت برای انسانها، گذشته ی نسبتاً طولانی در حیات بشری دارد، اما همه ی جوامع، همزمان به این مرحله ی از رشد نرسیده اند، گرچه انتخابی بودن زمامداران، به حدود 2500 سال پیش از امروز و دولت شهرهای یونان می رسد، اما آشنایی مردم افغانستان با مسایل چون حق خود ارادیت ملت، نظام مشروطه و حق مردم در تعیین زمامداران یا اولیای امور، به آغاز جنبش مشروطیت در افغانستان در اوایل قرن بیست، بر می گردد. پس از مرگ امیر عبدالرحمان خان و بر تخت نشستن امیر حبیب الله خان، حرکت آزادی خواهانه و روشنفکری به نام «جنبش مشروطیت» بوجود آمد. حبیب الله خان، پس از مرگ پدرش، در سالهای نخستین حکومتش، دست به اصلاحات زد. تاسیس مکتب حبیبیه، در سال 1903 میلادی، باعث گردهم آمدن شمار از جوانان روشنفکر و ترقیخواه در دور این مجمر گردید. این نهاد فرهنگی آهسته آهسته، به مرکز فعالیت های سیاسی، روشنفکری، ترقیخواهی، آزادی طلبی، و اصلاح طلبی تبدیل شد. نقش مکتب حبیبیه در جنبش روشنفکری و مشروطیت افغانستان، این نکته را روشن می سازد که آگاهی شهروندان از حقوق ابتدایی یا اساسی شان، مانند حق تعیین سرنوشت، و حق تعیین نحوه ی نظام و انتخاب اولیای امور، رابطه ی مستقیم با سطح سواد و آگاهی مردم دارد.
جنبش مشروطیت دو هدف بسیار مهم یکی کسب استقلال خارجی افغانستان از بریتانیا، و دیگری مبارزه با استبداد داخلی را دنبال می کرد، برای برچیدن استبداد داخلی، از بین بردن مطلقیت از راه ایجاد نظام مشروطه گام اصلی بود. نظام مشروطه باعث می گردید که مردم حق داشته باشند، نمایندگان خود را به صورت آزادانه انتخاب کنند، و قوه ی مجریه در برابر این نمایندگان پاسخگو باشند، که این ساختار صلاحیت های مطلقه ی شاه را محدود می ساخت و هیچ کسی به نام واجب الاحترام بدون مسوولیت باقی نمی ماند. در نتیجه مبنای حاکمیت نظام و حکومت ها، فقط رای و اراده ی مردم می گردید، نه به ارث گرفتن تاج و تخت و نه هم غلبه با زور شمشیر.
بسیار واضح است که این اهداف جنبش مشروطیت اول، آتش کینه ی امیر حبیب الله خان و بریتانیا را بر می انگیخت. باوجود که رهبران جنبش به این باور بودند که نباید، برای رسیدن به اهدافشان از وسایل خشونت آمیز و خونریزی استفاده کنند، چون روشنفکران و مکتب رفتگان، در میان جوانان مملکت بسیار کم بودند، و هرکدام از ایشان، ارزش و بهای برای جنبش داشت، بنابر این از تلفات جانی جلوگیری می کردند، اما امیر حبیب الله خان نمی توانست آنها را تحمل کند و به چشم خود شاهد فروریزی اقتدار مطلق خود باشد. همین بود که رهبران و سردسته های این حرکت روشنفکری مانند، جوهرشاه خان غوربندی، عبدالغنی خان الکوزی، لعل محمد خان کابلی، محمد ایوب خان پوپلزایی، مولوی سرورخان واصف قندهاری، و محمد عثمان خان پروانی را به قتل رسانید. و گروهی دیگری از رهبران جنبش مانند داکتر عبدالغنی خان هندی، تاج محمد خان پغمانی، غلام محمد خان میمنگی، فیض محمد کاتب هزاره، میر سید قاسم خان لغمانی و دیگران را زندانی ساخت.
این بود که جنبش مشروطیت اول، پیش از این که بتواند، شاهد انتخابات و لگام زدن بر دهان مرکب قدرت در افغانستان باشد، از دم تیغ کشیده شد. پس از قتل مرموز امیر حبیب الله خان در کله گوش لغمان، امان الله خان به کمک مشروطه خواهان، به قدرت رسید. البته اندیشه ی مشروطه خواهی باعث کسب استقلال کشور و ایجاد اصلاحات در بخش های آموزش و پرورش و دولتداری گردید. شاه امان الله زمانی که ‍‍‍‍‍‍پدرش در قدرت بود، در شمار مشروطه خواهان قرار داشت و با آنان پیمان بسته بود. در دوره ی امان الله خان، افغانستان برای نخستین بار دارای قانون اساسی در سال 1303 گردید. مشروطه خواهان در این دوره ، به راحتی به سر بردند و حتی به مقامات بلند در دولت او رسیدند، اما اندیشه کاهش قدرتِ مطلقه ی شاه، پاسخگویی قوه ی اجرائیه در برابر شورای ملی، ایجاد سمت صدر اعظم، و انتخابی شدن نماینده های مردم، در این دوره نیز عملی نگردید.
با به قدرت رسیدن محمد نادر خان، جنبش مشروطیت بار دیگر دچار انحطاط گردیده و با میله ی توپ و تیغه شمشیر مواجهه شد. در این دوره سران حرکت روشنفکری و مشروطه ی دوم، مانند محمد ولی خان دروازی، عبدالرحمن لودین، غلام نبی خان چرخی و دیگران کشته شدند، و شماری دیگر مانند محمود بیگ طرزی، محیی الدین انیس، غلام محمد غبار، عبدالهادی داوی، سرور جویا ، و دیگران زندانی ویا تبعید شدند. این بود که افغانستان، نتوانست تا چند دهه ی دیگر نیز شاهد انتخابات آزاد و مردمی باشد. گرچه اعضای شورا در دوره ی محمد نادر شاه و پسرش محمد ظاهر شاه، انتخابی بودند، اما به باور مورخین، افغانستان برای نخستین بار پس از عزل محد هاشم خان در سال 1946 میلادی، و به صدارت رسیدن شاه محمود خان، شاهد انتخابات آزاد شهرداری ها، و بعداً انتخابات شورای ملی گردید. در دوره صدارت شاه محمود خان، جمعیت های سیاسی مانند ویش زلمیان، ندای خلق و وطن بوجود آمدند، و گویا فضای سیاسی برای نفس کشیدن روشنفکران بازتر شده بود.
اما با استعفای شاه محمود خان از سمت صدارت در سال 1953، و به قدرت رسیدن داوود خان، افغانستان تا ده سال دیگر، از لحاظ آزادی های مدنی و سیاسی به دوره ی هاشم خان برگشت. در این دوره بار دیگر حرکت های روشنفکری باری دیگر خفه، و جراید آزاد بسته گردیدند. استعفای سردار محمد داوود خان در 11 حوت 1341 برابر با سوم مارچ 1962 از مقام صدارت افغانستان، باعث آغاز دوره ی ده ساله ی جدیدی گردید که آنرا گاهی دهه ی دموکراسی، وگاه هم دهه ی قانون اساسی می خوانند. پیامد دیگری استعفای داوود خان و تقرر داکتر یوسف به حیث صدر اعظم افغانستان، این بود که قدرت دولتی در افغانستان، تا حدی از انحصار یک خانواده بیرون کشیده شد. مهمترین اقدام داکتر یوسف، تعیین هیات هفت نفره برای تدوین قانون اساسی به تاریخ 28 مارچ 1962 برابر با هفت حمل 1342 بود.
قانون اساسی افغانستان، به تاریخ 9 میزان 1343 برابر با اول اکتوبر 1964، از جانب محمد ظاهرشاه توشیح و نافذ گردید. پس از توشیح این قانون اساسی، باری دیگر مردم افغانستان شاهد برگزاری انتخابات آزاد دوره ی دوازدهم شورای ملی بودند. گرچه حکومت تا حد زیادی در این انتخابات مداخله نکرد، اما مورخین به این باور اند که حکومت نگذاشت برخی از چهره های سرشناس و مبارزین مشهور مانند میر غلام محمد غبار، وارد شورای ملی گردند.
با کودتای سال 1352 توسط سردار محمد داوود خان، قانون اساسی سال 1343 هجری خورشیدی، در حال تعلیق در آمد و دموکراسی نیم بند افغانستان، برای بیش از سه دهه ی بعدی، دچار نابودی و فراموشی گشت. تا سه دهه ی پس از کودتای 1352 هجری خورشیدی، افغانستان دیگر هرگز شاهد انتخابات عمومی نبود و جنگ های پی هم و متداوم، حق تعیین سرنوشت مردم با اراده ی خودشان را تبدیل به یک امر نا آشنا برای جوانان افغانستان گردانید. گرچه مردم همیشه در تلاش بوده اند که دیگر رعیت نباشند و حقوق شهروندی خود را به دست آورند اما، این فرصت در عمل هیچ گاهی برای آنها مساعد نمی گردید.
در حقیقت افغانستان، فقط در ۱۸ میزان سال 1383 هجری خورشیدی شاهد نخستین انتخابات آزاد و عمومی در تاریخ خود بود. در این انتخابات 18 نفر نامزد انتخابات ریاست جمهوری افغانستان، برای به دست آوردن اعتماد مردم و رسیدن به کرسی ریاست جمهوری افغانستان، باهم به رقابت پرداختند. 6 میلیون رای دهنده در آن انتخابات شرکت کرده بودند.
دومین انتخابات عمومی در افغانستان، انتخابات شورای ملی افغانستان بود که یک سال پس از انتخابات ریاست جمهوری 1383 در 1384 برگزار گردید. 12612651 نفر، برای شرکت در این انتخابات، کارت رای دهی اخذ کرده بودند، البته 2753 نفر برای راه یابی در شورای ملی، باهم به مبارزه پرداختند.
امروز افغانستان بار دیگر شاهد انتخابات عمومی و سری برای گزینش رئیس جمهوری خود است. این دومین انتخابات ریاست جمهوری در تاریخ افغانستان است. در این انتخابات 32 نامزد انتخابات ریاست جمهوری در برابر هم قرار گرفته اند، اما این تقابل با توپ و تانک یا تیغه ی شمشیر نیست، بلکه رقابت میان برنامه ها و شخصیت ها، بر سر کسب اعتماد مردم است. راه پر از فراز و نشیب «از رعیت بودن تا شهروند شدن» را که مردم افغانستان، در اوایل قرن بیستم آغاز کرده بودند، اکنون در دهه ی اول قرن بیست و یکم، به ثمر می رسانند. مبارزه ی مردم افغانستان، برای به دست آوردن حقوق شهروندی پر از فراز و نشیب بوده است؛ در این راه، مردم افغانستان از جان خود مایه گذاشته اند، زندگیی پشت میله های زندان را تجربه کرده اند، و صدای خورد شدن استخوان بدن خود را شنیده اند. این سفر بیش از صد سال به طول کشیده است، صد سال قبل از امروز، تنها چند نفر مکتب رفته و روشن فکر، به این باور بودند که مبنای مشروعیت دولت و نظام باید ارداه و خواست شهروندان باشد، و در آن زمان اینگونه اندیشیدن جرم و حتی جنایت محسوب می شد و حکام آنرا خیانت ملی می خواندند، اما امروز میلیون ها شهروند، به پای صندوق های رای می روند و ابراز اراده می کنند، حکام و دولتمردان امروزی نیز هیچ چاره ی جز تسلیم شدن در برابر اراده ی مردم ندارند. این است نتیجه ی صد سال مبارزه، تحمل شکنجه، گرسنگی و ایستادن در برابر خودکامگی.

Brother of Afghan Leader Is Said to Be on C.I.A. Payroll

Brother of Afghan Leader Is Said to Be on C.I.A. Payroll
Sign in to RecommendTwitter comments
(115)Sign In to E-Mail Print
Single Page
Reprints
Share
Close
LinkedinDiggFacebookMixxMySpaceYahoo! BuzzPermalinkBy DEXTER FILKINS, MARK MAZZETTI and JAMES RISEN
Published: October 27, 2009
KABUL, Afghanistan — Ahmed Wali Karzai, the brother of the Afghan president and a suspected player in the country’s booming illegal opium trade, gets regular payments from the Central Intelligence Agency, and has for much of the past eight years, according to current and former American officials.

Skip to next paragraph
Enlarge This Image

Banaras Khan/Agence France-Presse — Getty Images
Ahmed Wali Karzai, right, the brother of President Hamid Karzai of Afghanistan, at a campaign event in Kandahar in August.

Related
U.S. to Protect Populous Afghan Areas, Officials Say (October 28, 2009)
Times Topics: Hamid Karzai | Ahmed Wali Karzai | AfghanistanReaders’ Comments
Share your thoughts.
Post a Comment »Read All Comments (115) »The agency pays Mr. Karzai for a variety of services, including helping to recruit an Afghan paramilitary force that operates at the C.I.A.’s direction in and around the southern city of Kandahar, Mr. Karzai’s home.

The financial ties and close working relationship between the intelligence agency and Mr. Karzai raise significant questions about America’s war strategy, which is currently under review at the White House.

The ties to Mr. Karzai have created deep divisions within the Obama administration. The critics say the ties complicate America’s increasingly tense relationship with President Hamid Karzai, who has struggled to build sustained popularity among Afghans and has long been portrayed by the Taliban as an American puppet. The C.I.A.’s practices also suggest that the United States is not doing everything in its power to stamp out the lucrative Afghan drug trade, a major source of revenue for the Taliban.

More broadly, some American officials argue that the reliance on Ahmed Wali Karzai, the most powerful figure in a large area of southern Afghanistan where the Taliban insurgency is strongest, undermines the American push to develop an effective central government that can maintain law and order and eventually allow the United States to withdraw.

“If we are going to conduct a population-centric strategy in Afghanistan, and we are perceived as backing thugs, then we are just undermining ourselves,” said Maj. Gen. Michael T. Flynn, the senior American military intelligence official in Afghanistan.

Ahmed Wali Karzai said in an interview that he cooperated with American civilian and military officials, but did not engage in the drug trade and did not receive payments from the C.I.A.

The relationship between Mr. Karzai and the C.I.A. is wide ranging, several American officials said. He helps the C.I.A. operate a paramilitary group, the Kandahar Strike Force, that is used for raids against suspected insurgents and terrorists. On at least one occasion, the strike force has been accused of mounting an unauthorized operation against an official of the Afghan government, the officials said.

Mr. Karzai is also paid for allowing the C.I.A. and American Special Operations troops to rent a large compound outside the city — the former home of Mullah Mohammed Omar, the Taliban’s founder. The same compound is also the base of the Kandahar Strike Force. “He’s our landlord,” a senior American official said, speaking on the condition of anonymity.

Mr. Karzai also helps the C.I.A. communicate with and sometimes meet with Afghans loyal to the Taliban. Mr. Karzai’s role as a go-between between the Americans and the Taliban is now regarded as valuable by those who support working with Mr. Karzai, as the Obama administration is placing a greater focus on encouraging Taliban leaders to change sides.

A C.I.A. spokesman declined to comment for this article.

“No intelligence organization worth the name would ever entertain these kind of allegations,” said Paul Gimigliano, the spokesman.

Some American officials said that the allegations of Mr. Karzai’s role in the drug trade were not conclusive.

“There’s no proof of Ahmed Wali Karzai’s involvement in drug trafficking, certainly nothing that would stand up in court,” said one American official familiar with the intelligence. “And you can’t ignore what the Afghan government has done for American counterterrorism efforts.”

At the start of the Afghan war, just after the 9/11 terrorist attacks in the United States, American officials paid warlords with questionable backgrounds to help topple the Taliban and maintain order with relatively few American troops committed to fight in the country. But as the Taliban has become resurgent and the war has intensified, Americans have increasingly viewed a strong and credible central government as crucial to turning back the Taliban’s advances.

Now, with more American lives on the line, the relationship with Mr. Karzai is setting off anger and frustration among American military officers and other officials in the Obama administration. They say that Mr. Karzai’s suspected role in the drug trade, as well as what they describe as the mafialike way that he lords over southern Afghanistan, makes him a malevolent force.

These military and political officials say the evidence, though largely circumstantial, suggests strongly that Mr. Karzai has enriched himself by helping the illegal trade in poppy and opium to flourish. The assessment of these military and senior officials in the Obama administration dovetails with that of senior officials in the Bush administration.

“Hundreds of millions of dollars in drug money are flowing through the southern region, and nothing happens in southern Afghanistan without the regional leadership knowing about it,” a senior American military officer in Kabul said. Like most of the officials in this article, he spoke on the condition of anonymity because of the secrecy of the information.

“If it looks like a duck, and it quacks like a duck, it’s probably a duck,” the American officer said of Mr. Karzai. “Our assumption is that he’s benefiting from the drug trade.”

Skip to next paragraph
Related
U.S. to Protect Populous Afghan Areas, Officials Say (October 28, 2009)
Times Topics: Hamid Karzai | Ahmed Wali Karzai | AfghanistanReaders’ Comments
Share your thoughts.
Post a Comment »Read All Comments (115) »American officials say that Afghanistan’s opium trade, the largest in the world, directly threatens the stability of the Afghan state, by providing a large percentage of the money the Taliban needs for its operations, and also by corrupting Afghan public officials to help the trade flourish.

The Obama administration has repeatedly vowed to crack down on the drug lords who are believed to permeate the highest levels of President Karzai’s administration. They have pressed him to move his brother out of southern Afghanistan, but he has so far refused to do so.

Other Western officials pointed to evidence that Ahmed Wali Karzai orchestrated the manufacture of hundreds of thousands of phony ballots for his brother’s re-election effort in August. He is also believed to have been responsible for setting up dozens of so-called ghost polling stations — existing only on paper — that were used to manufacture tens of thousands of phony ballots.

“The only way to clean up Chicago is to get rid of Capone,” General Flynn said.

In the interview in which he denied a role in the drug trade or taking money from the C.I.A., Ahmed Wali Karzai said he received regular payments from his brother, the president, for “expenses,” but said he did not know where the money came from. He has, among other things, introduced Americans to insurgents considering changing sides. And he has given the Americans intelligence, he said. But he said he was not compensated for that assistance.

“I don’t know anyone under the name of the C.I.A.,” Mr. Karzai said. “I have never received any money from any organization. I help, definitely. I help other Americans wherever I can. This is my duty as an Afghan.”

Mr. Karzai acknowledged that the C.I.A. and Special Operations troops stayed at Mullah Omar’s old compound. And he acknowledged that the Kandahar Strike Force was based there. But he said he had no involvement with them.

A former C.I.A. officer with experience in Afghanistan said the agency relied heavily on Ahmed Wali Karzai, and often based covert operatives at compounds he owned. Any connections Mr. Karzai might have had to the drug trade mattered little to C.I.A. officers focused on counterterrorism missions, the officer said.

“Virtually every significant Afghan figure has had brushes with the drug trade,” he said. “If you are looking for Mother Teresa, she doesn’t live in Afghanistan.”

The debate over Ahmed Wali Karzai, which began when President Obama took office in January, intensified in June, when the C.I.A.’s local paramilitary group, the Kandahar Strike Force, shot and killed Kandahar’s provincial police chief, Matiullah Qati, in a still-unexplained shootout at the office of a local prosecutor.

The circumstances surrounding Mr. Qati’s death remain shrouded in mystery. It is unclear, for instance, if any agency operatives were present — but officials say the firefight broke out when Mr. Qati tried to block the strike force from freeing the brother of a task force member who was being held in custody.

“Matiullah was in the wrong place at the wrong time,” Mr. Karzai said in the interview.

Counternarcotics officials have repeatedly expressed frustration over the unwillingness of senior policy makers in Washington to take action against Mr. Karzai — or even begin a serious investigation of the allegations against him. In fact, they say that while other Afghans accused of drug involvement are investigated and singled out for raids or even rendition to the United States, Mr. Karzai has seemed immune from similar scrutiny.

For years, first the Bush administration and then the Obama administration have said that the Taliban benefits from the drug trade, and the United States military has recently expanded its target list to include drug traffickers with ties to the insurgency. The military has generated a list of 50 top drug traffickers tied to the Taliban who can now be killed or captured.

Senior Afghan investigators say they know plenty about Mr. Karzai’s involvement in the drug business. In an interview in Kabul this year, a top former Afghan Interior Ministry official familiar with Afghan counternarcotics operations said that a major source of Mr. Karzai’s influence over the drug trade was his control over key bridges crossing the Helmand River on the route between the opium growing regions of Helmand Province and Kandahar.

The former Interior Ministry official said that Mr. Karzai was able to charge huge fees to drug traffickers to allow their drug-laden trucks to cross the bridges.

But the former officials said it was impossible for Afghan counternarcotics officials to investigate Mr. Karzai. “This government has become a factory for the production of Talibs because of corruption and injustice,” the former official said.

Some American counternarcotics officials have said they believe that Mr. Karzai has expanded his influence over the drug trade, thanks in part to American efforts to single out other drug lords.

In debriefing notes from Drug Enforcement Administration interviews in 2006 of Afghan informants obtained by The New York Times, one key informant said that Ahmed Wali Karzai had benefited from the American operation that lured Hajji Bashir Noorzai, a major Afghan drug lord during the time that the Taliban ruled Afghanistan, to New York in 2005. Mr. Noorzai was convicted on drug and conspiracy charges in New York in 2008, and was sentenced to life in prison this year.

Habibullah Jan, a local military commander and later a member of Parliament from Kandahar, told the D.E.A. in 2006 that Mr. Karzai had teamed with Haji Juma Khan to take over a portion of the Noorzai drug business after Mr. Noorzai’s arrest.

بستن یک هزار مرکز رأی دهی در شمال افغانستان

نویسنده: سمیع مهدی

کمیسیون مستقل انتخابات، 1900 مرکز رأی دهی در شمال افغانستان ایجاد کرده است، که عمدتاً ولایت های سمنگان، بلخ، فاریاب، سرپل و جوزجان را در بر می گیرد. یک مقام بلند پایه ی کمیسیون مستقل انتخابات که نخواست نامش افشا شود، روز سه شنبه 26 جوزا به نگارنده ی این یاد داشت گفت که اخیراً وزارت داخله ی افغانستان به کمیسیون مستقل انتخابات مکتوبی فرستاده که در آن مکتوب خواستار کاهش یک هزار مرکز از این مراکز رأی دهی شده است، یعنی در این ولایات افغانستان فقط 900 مرکز رأی دهی باقی می ماند. و دلیل این پیشنهاد را نداشتن نیروی کافی امنیتی عنوان کرده است. این مقام کمیسیون مستقل انتخابات گفت روز دوشنبه مکتوبی از وزارت داخله به این کمیسیون آمده است و در آن مکتوب از کمیسیون مستقل انتخابات خواسته است یکهزار مرکز رای دهی را ایجاد نکند. این مقام کمیسیون مستقل انتخابات تاکید کرد که کمیسیون مستقل انتخابات به مکتوب وزارت داخله جواب رد داده است، اما احتمالاً وزارت داخله در این مورد پافشاری خواهد کرد.

روز پنجشنبه، سخنگوی وزارت داخله در یک نشست خبری، این مساله را کاملاً رد کرد و آن را دروغ و افترا خواند. من به صراحت به مقامات وزارت داخله می گویم که این خبر نه دروغ است و نه افترا، بلکه سند وجود دارد که شما از کمیسیون مستقل انتخابات خواسته اید تا یکهزار مرکز رأی دهی در شمال افغانستان را بسته کنند ویا اصلاً ایجاد نکنند. حالا بهتر است دلیل نگرانی خود از ایجاد این مراکز رای دهی را با مردم در میان گذارید، نه اینکه قضیه را از بنیاد انکار کنید.

در شمال افغانستان که در مقایسه با سایر مناطق کشور وضع امنیتی به مراتب بهتر است، آیا کمبود نیروهای امنیتی، دلیل قانع کننده ی برای بستن یک هزار مرکز رأی دهی بوده می تواند؟

در شرایط کنونی که متأسفانه مردم نسبت به انتخابات و نتایج آن از پیش بدبین هستند، بستن یک هزار مرکز رأی دهی باعث افزایش بد بینی مردم نخواهد شد؟

دو انتخابات گذشته( ریاست جمهوری و پارلمانی) نشان داد که بسیاری از مردم حاضر نیستند به مراکز رأی دهی که در نزدیک خانه هایشان ایجاد شده است، برای ابراز رأی و اراده ی خود بروند، آیا همان مردم با توجه به شکست و ریخت های پنج سالی پس از انتخابات، حاضر خواهند شد چندین کیلومتر راه را برای ریختن رأی به صندوق، بروند؟

اگر با کمبود نیروی امنیتی روبرو اند، چرا وزارت داخله ی افغانستان از مردم ولایات شمال برای تامین امنیت مراکز رأی دهی، کمک نمی خواهد؟

چند ماه قبل زمانی که تغییرات گسترده ی در رأس برخی وزارت خانه ها بوجود آمد، این نگرانی مطرح می شد که جابجایی ها به منظور کنترول بیشتر روند انتخابات و جهت دادن به رأی مردم صورت گرفته اند، نگرانیی که از جانب مقامات دولتی همواره رد شده است.

انتخابات ریاست جمهور امسال، در تعیین سرنوشت مردم سالاری و باور مردم به ارزش های دموکراتیک، نقش بسیار با ارزش و مهم بازی خواهد کرد. اگر در روند انتخابات پیشِ رو، درصدِ شفافیت و راستکاری بالا باشد، اعتماد جریحه دار شده ای مردم دوباره جلب خواهد شد و آنها در رقم زدن سرنوشت خود اشتراک خواهند کرد، اما اگر دولت نتواند اعتماد مردم را جلب کند و از شفافیت و عدم دستکاری در روند و نتایج انتخابات، اطمینان ندهد، باور مردم نسبت به ارزش به نام دموکراسی و حقوق شهروندی از بین خواهد رفت. و چنانکه گفته اند باری دیگر ثابت خواهد شد که افغانستان گورستان ارزش ها است